Cykl Miedziane Maski Piotra Pastusiaka to zbiór obiektów balansujących na granicy biżuterii i rzeźby, w których archaiczna technika repusowania zostaje wykorzystana do analizy współczesnej kondycji emocjonalnej człowieka. Wykonane z miedzi, w skali ludzkiej twarzy, maski stają się nośnikami intensywnych stanów psychicznych i symbolicznych znaczeń.
Miedź — materiał pierwotny, cielesny i podatny na ślad ręki — pełni tu rolę nie tylko tworzywa, lecz także partnera dialogu. Jej plastyczność i jednoczesna bezwzględność wobec błędu wymuszają proces pracy oparty na uważności, pokorze i fizycznym zmaganiu. Powierzchnie masek noszą zapis tego procesu: uderzeń, naprężeń i decyzji artystycznych.
Maska w ujęciu Pastusiaka nie jest dekoracją ani teatralnym rekwizytem. To forma graniczna — pomiędzy odsłonięciem a ukryciem, pomiędzy twarzą a znakiem. Artysta porusza się w obszarze napięć: piękna i brzydoty, ekspresji i milczenia, intensywności emocji i pustki, która po nich pozostaje.
Cykl składa się z dwunastu masek oraz jednej (tak mówi o nich artysta), traktowanej jako symboliczne dopełnienie całości. Każda z prac operuje innym rejestrem emocjonalnym, jednak pełne znaczenie obiektów ujawnia się dopiero w relacji z widzem. Maski „mówią”, lecz nie narzucają interpretacji — uruchamiają indywidualne skojarzenia, stając się lustrem dla doświadczeń odbiorcy.
